خداوندا ! مرا عافيت ببخش و از من درگذر و موفّقم بدار و هدايتم فرما و از [ گزند ] بُخل و تنگ چشمى حريصانه‌ى نَفْسم نگاه بدار و آن چه را كه‌به من روزى فرموده‌اى ، پر خير و بركت گردان و بر آن چه مكلَّف نموده‌اى ، يارى فرما و از عذاب آتش [ جهنّم ] محافظت فرما . لزوم تقاضاى استقامت علاوه بر هدايت از خداى تعالى جمله‌هاى فوق ، با معناى دو بخش گذشته مربوط هستند و مراد از عافيت در اين بخش ، همان عافيت از گناهان ظاهرى و باطنى است ، به اعتبار اين كه جمله « وَاعْفُ عَنِّى » اشاره به باقى نگذاشتن هيچ يك از بدىهاى درونى و برونى بنده از سوى حق تعالى باشد ؛ بنابراين دو جمله : « عافِنِى وَاعْفُ عَنِّى » اشاره به بيان گذشته ما ذيل دو بخش گذشته دارد . امّا اگر خداوند عنايت‌هاى گذشته را به شخصى بفرمايد و استقامت و هدايت دايمى به او ندهد و گرفتار بخل نفس شود و هدايت را نخواهد ، به منزل اوّل بازخواهد گشت ( يعنى گناه و جهل و . . . ) از اين رو فرموده شده : « وَ سَدِّدْنِى ، وَاهْدِنِى ، وَ قِنى شُحَّ نَفْسِى . » و بر عكس هنگامى كه خداوند بنده‌اش را به هدايت دايمى موفّق و بر تكاليفش كمك و يارى نمايد ، نه تنها گناهان ظاهريش را بخشوده و از عذاب اخروى محفوظش داشته ، كه به مغفرتى كه . . . نصيب اوليايش نموده نايل مىسازد و در مقام شهود او سبحانه در دو جهان قرار خواهد گرفت ، چنان كه فرموده شده : « وَ بارِكْ لِى فِيما رَزَقْتَنِى ، وَ أَعِنّى عَلى ما رَزَقْتَنِى ، وَ قِنى عَذابَ النّارِ . » لزوم پرهيز از رذائل اخلاقى علاوه بر تلاش در مسير عبوديت پس از جمله‌هاى گذشته در سى و پنج امر با جمله‌ى « أَعُوذُبِكَ » به خداوند پناه برده شده و تمامى آن‌ها از امور اخلاقى و گناهان ناپسنديده و امور ديگر مىباشد . سزاوار است خوانندگان ، هنگام قرائت آن امور توجه بيشترى مبذول دارند تا معلوم شود